انا لله و انا الیه راجعون

پدر بزرگم پس از چند روز مبارزه بین مرگ و زندگی امروز به دیدار معبود شتافت .

روحش شاد و قرین رحمت باد .

[ سی و یک سال ]^۱* عمر هدر شد به هیچ و پوچ

تا این بقیه را به چه هیچی هدر کنیم

امروز هر سواره رود سیزده به در

ما چون پیاده ایم ^۲* به غمخانه سر کنیم

شهریست پر ز نعره ماشین و راه نیست

کز روی خط کشی^ّ خیابان گذر کنیم

اما غمی هم از سر ما وا نمی شود

گر خود به چارگوشه دنیا سفر کنیم

تنها امید جنت موعود مانده است

آنجا مگر که سیزده خود به در کنیم

^۱* در اصل هفتاد سال بود که من به صلاحدید خودم تغییر دادم .

^۲* امسال دیگه پیاده نیستیم ولی سواره بودن هم فرقی به حالمون نکرده . تا بعدا" چی پیش بیاد .

* شعرها از استاد شهریار سلطان شعر معاصر است که شبیه احوالات من در این روز ۱۳ به در میباشد .

عید آمد و افزود غمم را غم دیگر

ماتم زده را عید بود ماتم دیگر

-------------------------------------------------------

همه در فکر نوروزند و من در ماتم یارم

محرم صد شرف دارد از این عیدی که من دارم

قصه را كه ميداني ؟
قصه مرغان و کوه قاف را ، قصه رفتن و آن هفت وادی صعب را ؟
قصه سیمرغ و آینه را ؟
قصه نیست ، حکایت تقدیر است که بر پیشانیم نوشته اند   
اما چه کنم با هدهدی
که از عهد سلیمان تا امروز ، هر بامداد صدایم می زند  
و من همان گنجشک کوچک عذر خواهم
که هر روز بهانه یی می آورد ،  بهانه های کوچک بی مقدار  
بهار که بیاید دیگر رفته ام
بهار ، بهانه رفتن است
حق با هدهد است که می گفت : رفتن زیبا تر است ، ماندن شکوهی ندارد
گیرم که بالم را هزار سال دیگر هم بسته نگه داشتم
بالهای بسته اما طعم اوج را کی خواهد چشید ؟
باید رفت ، در خون تپیده و پرپر می روم ،
سیمرغ ، مرغان را در خون تپیده دوست تر دارد
هدهد بود که این را به من گفت
راستی اگر دیگر نیامدم ،
یعنی که آتش گرفته ام ، یعنی شعله ورم ! یعنی سوختم ، یعنی خاکسترم را هم باد برده است  
می روم از هرجا که رسیدم ، پری به یادگار برایت خواهم گذاشت
می دانم این کمترین شرط جوانمردی ست
بدرود ، رفیق روزهای بی قراری ام  !
قرارمان اما در حوالی قاف ، پشت آشیانه سیمرغ
آنجا که جز بال و پر سوخته ، نشانی ندارد

رد پایم بی صداست

عشق من بی انتهاست ...

ردپای اشکهایم را بگیر

تا بدانی خانه عاشق کجاست .