زیبا بود و دوست داشتنی . با آن چشمهای عسلی و سینه های بلورین . ولی یک ایراد بزرگ داشت . ایرادی که باعث می شد من چشمهایم را از چشمهایش که مدام مرا تعقیب میکردند بدزدم . ایرادی که برای من مهم  بود . که برای اکثر مردها مهم است . ایرادی که هر وقت یادم می افتاد زجر می کشیدم . دوست نداشتم نگاهش کنم . ولی نگاهش میکردم . چون زیبا بود . می دانید ایرادش چه بود ؟    

مُشت می کوبم بر در
پنجه می سايم بر پنجره ها
من دچار خفقانم خفقان
من به تنگ آمده ام از همه چيز
بگذاريد هواری بزنم آآآآآآی
با شما هستم آآآآآی
اين درها را باز کنيد
من به دنبال فضايی می گردم
لب باغی ـ سر کوهی - دل صحرايی
که در آنجا نفسی تازه کنم
می خواهم فرياد بلندی بکشم
که صدايم برسد
من هواری را سر خواهم داد
چاره درد مرا بايد اين داد کند
از شما خفته ی چند
چه کسی می آيد با من فرياد کند ؟

[ سی سال ]^* عمر هدر شد به هیچ و پوچ

تا این بقیه را به چه هیچی هدر کنیم

امروز هر سواره رود سیزده به در

ما چون پیاده ایم به غمخانه سر کنیم

شهریست پر ز نعره ماشین و راه نیست

کز روی خط کشی^ّ خیابان گذر کنیم

اما غمی هم از سر ما وا نمی شود

گر خود به چارگوشه دنیا سفر کنیم

تنها امید جنت موعود مانده است

آنجا مگر که سیزده خود به در کنیم

* در اصل هفتاد سال بود که من به صلاحدید خودم تغییر دادم . هر دو شعر از استاد شهریار سلطان شعر فارسی و ترکی است که شبیه احوالات من در این روز ۱۳ به در میباشد .

برای مرگ دقایق تبریک میگوییم . برای اینکه یکسال به مرگ نزدیکتر شدیم و چه ساده لوحانه از این که پیرتر شدیم خوشحالیم . اگر نوروز نبود شاید سالها همدیگر را نمی دیدیم ولی این رسم کهن دیدارها را تازه می کند تا برای سالی که گذشت اظهار شادمانی کنیم . و روزی می رسد که نوروز را هم گردن میزنند . اصلا" فکر کرده اید در سالی که گذشت چه کار مثبتی انجام داده اید ؟ یا شما هم مثل من دچار ( ۲ - ۴ ) روزمرگی شده بودید . تکرار تکرار و باز هم تکرار . بوی تعفن سال ۸۷ از هم اکنون فضا را پر کرده است . سال نو مبارک .................