کشکول

تف سر بالا

kashkoul — Thu, 15 Oct 2009 15:08:33 GMT

تف به این دنیایی که پاکی و غیرت و عشق توش حرف آخرو می زنه و فقط پول کثیفه که تو اول همه جمله هامون خودش رو نشون می ده . تف به تو دنیا .............. تف ..................

به خاطر بی عشقی مطلق

kashkoul — Sun, 04 Oct 2009 17:57:18 GMT

به دنبال کوچه باغ یادها و خاطره ها سری به اینجا زدم و عشق نوشتن مرا در چنبره خود کشید . دیگر آن دل و دماغ سابق را ندارم . از وقتی گل مریمم ٬ مریم گلیم ٬ خواهر هرگز ندیده ام کوچید من نیز خود را به پیله تنهائیم تبعید کردم . شاید فکر می کنید من آدم مزخرفی هستم ولی می شود ندیده و نشنیده کسی را دوست داشت . بگذریم . دلم از این دور و زمانه گرفته است . از این آدمهای کدر و گل آلود که هرچه باران را تجربه می کنند کدرتر می شوند . از اینهمه مادی گرایی و پول پرستی ٬ از اینهمه دروغ و ریا ٬ از اینهمه تظاهر به خوبی در عین پلیدی دلم گرفته و نمیدانم به کجا باید پناه برد . و هر روز برگ دیگری از این زندگی مزخرفمان ورق می خورد و ما هنوز نمی دانیم به کجا می رویم . راستش را بخواهید فکر می کنم دارم چرت و پرت می گویم . شاید به خاطر بی عشقی مطلقی است که به آن گرفتار شده ام . موفق باشید و عاشق . تا بعد .

kashkoul — Fri, 24 Apr 2009 09:38:44 GMT

انا لله و انا الیه راجعون

پدر بزرگم پس از چند روز مبارزه بین مرگ و زندگی امروز به دیدار معبود شتافت .

روحش شاد و قرین رحمت باد .

سیزده به در ( یک سال پیش در چنین روزی )

kashkoul — Thu, 02 Apr 2009 07:30:50 GMT

یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم		تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم
تو جگر گوشه هم از شیر بریدی و هنوز		من بیچاره همان عاشق خونین جگرم
خون دل میخورم و چشم نظر بازم جام		جرمم این است که صاحبدل و صاحبنظرم
منکه با عشق نراندم به جوانی هوسی		هوس عشق و جوانیست به پیرانه سرم
پدرت گوهر خود تا به زر و سیم فروخت		پدر عشق بسوزد که در آمد پدر م
عشق و آزادگی و حسن و جوانی و هنر		عجبا هیچ نیرزید که بی سیم و زرم
هنرم کاش گره بند زر و سیمم بود		که به بازار تو کاری نگشود از هنرم
سیزده را همه عالم به در امروز از شهر		من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم
تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم		گاهی از کوچه‌ی معشوقه‌ی خود می‌گذرم
تو از آن دگری رو که مرا یاد توبس		خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم
از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر		شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم
خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت		شهریارا چه کنم لعلم و والا گهرم

[ سی و یک سال ]^۱* عمر هدر شد به هیچ و پوچ

تا این بقیه را به چه هیچی هدر کنیم

امروز هر سواره رود سیزده به در

ما چون پیاده ایم ^۲* به غمخانه سر کنیم

شهریست پر ز نعره ماشین و راه نیست

کز روی خط کشی^ّخیابان گذر کنیم

اما غمی هم از سر ما وا نمی شود

گر خود به چارگوشه دنیا سفر کنیم

تنها امید جنت موعود مانده است

آنجا مگر که سیزده خود به در کنیم

^۱* در اصل هفتاد سال بود که من به صلاحدید خودم تغییر دادم .

^۲* امسال دیگه پیاده نیستیم ولی سواره بودن هم فرقی به حالمون نکرده . تا بعدا" چی پیش بیاد .

* شعرها از استاد شهریار سلطان شعر معاصر است که شبیه احوالات من در این روز ۱۳ به در میباشد .

نوروز مبارک

kashkoul — Fri, 20 Mar 2009 12:00:18 GMT

عید آمد و افزود غمم را غم دیگر

ماتم زده را عید بود ماتم دیگر

-------------------------------------------------------

همه در فکر نوروزند و من در ماتم یارم

محرم صد شرف دارد از این عیدی که من دارم

برای دل بی قرارم و به یاد ( کوچه باغ یادها )

kashkoul — Mon, 16 Mar 2009 06:01:18 GMT

قصه را كه ميداني ؟
قصه مرغان و کوه قاف را ، قصه رفتن و آن هفت وادی صعب را ؟
قصه سیمرغ و آینه را ؟
قصه نیست ، حکایت تقدیر است که بر پیشانیم نوشته اند
اما چه کنم با هدهدی
که از عهد سلیمان تا امروز ، هر بامداد صدایم می زند
و من همان گنجشک کوچک عذر خواهم
که هر روز بهانه یی می آورد ، بهانه های کوچک بی مقدار
بهار که بیاید دیگر رفته ام
بهار ، بهانه رفتن است
حق با هدهد است که می گفت : رفتن زیبا تر است ، ماندن شکوهی ندارد
گیرم که بالم را هزار سال دیگر هم بسته نگه داشتم
بالهای بسته اما طعم اوج را کی خواهد چشید ؟
باید رفت ، در خون تپیده و پرپر می روم ،
سیمرغ ، مرغان را در خون تپیده دوست تر دارد
هدهد بود که این را به من گفت
راستی اگر دیگر نیامدم ،
یعنی که آتش گرفته ام ، یعنی شعله ورم ! یعنی سوختم ، یعنی خاکسترم را هم باد برده است
می روم از هرجا که رسیدم ، پری به یادگار برایت خواهم گذاشت
می دانم این کمترین شرط جوانمردی ست
بدرود ، رفیق روزهای بی قراری ام !
قرارمان اما در حوالی قاف ، پشت آشیانه سیمرغ
آنجا که جز بال و پر سوخته ، نشانی ندارد

باشد که چیزی گفته باشم .................

kashkoul — Wed, 11 Mar 2009 10:34:18 GMT

رد پایم بی صداست

عشق من بی انتهاست ...

ردپای اشکهایم را بگیر

تا بدانی خانه عاشق کجاست .

kashkoul — Tue, 27 Jan 2009 13:05:18 GMT

من یک جهان سومی ام!

بعضی سوختن ها جوری هستند که تو امروز میسوزی، اما فردا دردش را حس میکنی....داستان کیفیت زندگی و "رشد" آدمها در جاهایی که " جهان سوم" نامیده میشوند، مثل همین جور سوزش هاست ...از هر دوره که میگذری، میسوزی و در دوره بعد دردش را میفهمی...

شادی ها و دغدغه های کودکی ما :

در همان گوشه دنیا که "جهان سوم" نامیده میشود، شادی های کودکی ما درجه سه است ، ولی دغدغه های ما جدی و درجه یک... شادی کودکیمان این است که کلکسیون " پوست آدامس" جمع کنیم...یا بگردیم و چرخ دوچرخه ای پیدا کنیم و با چوبی آن را برانیم... توپ پلاستیکی دو پوسته ای داشته باشیم و با آجر، دروازه درست کنیم و در کوچه های خاکی فوتبال بازی کنیم... اما دغدغه هایمان ترسناک تر است ... اینکه نکند موشکی یا بمبی، فردا صبح را از تقویم زندگیمان خط بزند... یا اینکه نکند "دفاعی مقدس"، منجر به مرگ نامقدس مان بشود و یا ما را یتیم کند...
از دیفتری می ترسیم... از وبا... از جنون گاوی... مدرسه، دغدغه ماست...خودکار بین انگشتان دستمان که تلافی حرفهای دیروز صاحبخانه به معلممان است... تکلیفهای حجیم عید .... یا کتابهایی که پنجاه سال است بابا در آنها آب و نان می دهد...

شادی ها و دغدغه های نوجوانی ما:

دوره ای که ذاتا بحرانی است و بحران " جهان سوم" بودن هم به آن اضافه شده... در این دوره، شادی هایمان جنس " ممنوعی" دارند ... اینکه موقتی عاشق شوی...دوست داشتن را امتحان کنی.... اینکه لبت را با لبی آشنا کنی... اما همه این شادی ها را در ذهنمان برگذار می کنیم...در خیالمان عاشق می شویم...هم خوابه می شویم...می بوسیم... کلا زندگی یک نفره ای داریم با فکری دو نفره.... این میشود که یاد بگیریم "جهان سومی" شادی کنیم... به جای اینکه دست در دست دخترک بگذاریم ، او را انگشت نما میکنیم...با او قدم نزنیم و فقط دنبالش کنیم...یا اینکه نگوییم" دوستت دارم" و بگوییم " امروز خونه خالی دارم"
در عوض دغدغه هایمان بازهم جدی هستند...اینکه از امروز که 15 سال داری، باید مثل یک مرتاض روی کتابهای میخی مدرسه ات دراز بکشی و تا بیست و چهار سالگی همانجا بمانی... بترسی از این که قرار است چند صفحه پر از سوالات "چهار گزینه ای" ، آینده تو ، شغل تو ، همسر تو و لقب تو را تعیین کند!!!!!

شادی ها و دغدغه های جوانی ما:

شادی ها کمرنگ تر میشود و دغدغه ها پررنگ تر... شاید هم این باشد که شادی هایمان هم، شکل دغدغه به خودشان میگیرند...مثلا شادی تو این است که روزی خانه و ماشین میخری ... اما رسیدن به این شادی ها برایت دغدغه میشود...رسیدن به آنها برای تو هدف میشود...هدفی که حتما باید "جهان سومی" باشی که آنرا داشته باشی... و هیج جای دیگربرای کسی هدف نیستند...
معیارهای " آدم خوب بودن" جهان سومی هم دغدغه تو میشود...اینکه سر پا مثانه را خالی کنی یا نشسته... اینکه موهای کجای بدنت را بتراشی و کجا را نتراشی...و میترسی از اینکه نکند کسی قبل از خدا، تو را در این دنیا محاکمه کند...
بعضی از شادی هایت غیر انسانی میشود...با پول شهوتت را میخری...با گردی سفید مست میشوی نه با شراب... با دود دغدغه هایت را کمرنگتر میکنی و غبار آلود....
اگر جهان سومی باشی، استاندارد و مقیاس های تمام اجزای زندگی تو، جهان سومی میشود... اینکه در سال چند بار لبخند میزنی...در روز چند بار گریه میکنی...راهی که تو را به بهشت و جهنم میرساند... و حتی جنس خدای تو هم جهان سومیست...

در این دنیای عجیب، دیدن دست برهنه یک زن هم میتواند براحتی تو را خطاکار کند و قلبت را به تپش وادارد...در این دنیا "سلام " به غریبه و بی دلیل، نشانه دیوانگیست... لبخند بی جای زن هم دلیل فاحشگی اوست...
در این جهان سوم ، کسی را نداری که به تو بگوید چقدر مسواک و خمیردندان، واکسن، ک.ا.ن.د.... ، بوسیدن، خندیدن، رقصیدن خوب هستند...اینکه آینده خوب را خودت باید رقم بزنی و کسی قرار نیست برای این کار به تو کمک بکند.... اینکه همیشه جهان اول ، طاعون جهان سوم نیست...
گاهی فکر میکنی که به سرزمین جهان اولی ها مهاجرت کنی تا از جهان سومی بودن رها شوی...اما میفهمی که با مهاجرتت شادی ها، دغدغه ها، جهانبینی، خدا و معیارهایت هم با تو سفر میکنند... گاهی میمانی که این جهان سوم است که کیفیت تو را تعیین میکند یا اینکه "تو " جهان سوم را درست میکنی؟!!!

( نقل از وبلاگ دنیای شادی با اندکی ویراستاری)

تمام دختران کم توقع هستند

kashkoul — Mon, 08 Dec 2008 13:03:18 GMT

(تمام دختران کم توقع هستند)

همسر آینده من میدونی.....

می توانی خوشحال باشی ، چون من دختر کم توقعی هستم . اگر می گویم باید تحصیلکرده باشی ، فقط به خاطر این است که بتوانی خیال کنی بیشتر از من می فهمی ! اگر می گویم باید خوش قیافه باشی ، فقط به خاطر این است که همه بادیدن ما بگویند " داماد سر است ! " و تو اعتماد به نفست هی بالاتر برود ! اگر می گویم باید ماشین بزرگ و با تجهیزات کامل داشته باشی ، فقط به این خاطر است که وقتی هر سال به مسافرت دورایران می رویم توی ماشین خودمان بخوابیم و بی خود پول هتل ندهیم ! اگر از تو خانه می خواهم ، به خاطر این است که خود را درخانه ای به تو بسپارم که تا آخر عمر در و دیوارآن ، خاطره اش را برایم حفظ کنند و هرگوشه اش یادآور تو و آن شب باشد ! اگر عروسی آن چنانی می خواهم ، فقط به خاطر این است که فرصتی به تو داده باشم تا بتوانی به من نشان بدهی چقدرمرادوست داری و چقدر منتظر شب عروسیمان بوده ای ! اگر دوست دارم ویلای اختصاصی کنار دریا داشته باشی ، فقط به خاطر این است که از عشق بازی کنار دریا خوشم می آید... جلوی چشم همه هم که نمی‌شود ! اگر می گویم هرسال برویم یک کشور را ببینیم ، فقط به خاطر این است که سالها دلم می خواست جواب این سوال را بدانم که آیا واقعا "به هرکجا که روی آسمان همین رنگ است" ؟! اگر تو به من کمک نکنی تا جواب سوالاتم را پیدا کنم ، پس چه کسی کمکم کند ؟! اگر ازتو توقع دیگری ندارم ، به خاطر این است که به تو ثابت کنم چقدر برایم عزیزی ! و بالاخره...اگر جهیزیه چندانی با خودم نمی آورم ، فقط به خاطر این است که به من ثابت شود تو مرا بدون جهیزیه سنگین هم دوستداری و عشقمان فارغ از رنگ و ریای مادیات است .

از یاد رفته ......

kashkoul — Mon, 17 Nov 2008 17:15:40 GMT

امروز روز میلادم بود ولی هیچکس یادم نکرد ....... هیچکس ............................ .